Mary

[filmfocus]

Abel Ferrara staat bekend om de grimmige en gewelddadige sfeer die in zijn films sterk aanwezig is. In donkere, kille steden proberen Ferrara´s personages hun weg te vinden. Religie is daarbij een telkens terugkerend thema. Ook in zijn nieuwste film 'Mary' zijn al deze elementen terug te vinden.

Plek des onheils is net als in veel vorige films New York. De levens van drie totaal verschillende mensen kruisen elkaar wanneer regisseur Tony Childress (Matthew Modine) een film maakt over het leven van Jezus. Maria Palesi (Juliette Binoche) speelt Maria Magdalena in de film, maar tijdens het filmen gaat zij zich meer en meer vereenzelvigen met haar personage. Na afloop van de opnames besluit Maria een pelgrimstocht naar Jeruzalem te maken om daar met zichzelf in het reine te komen. Presentator en journalist Ted Younger (Forest Whitaker) maakt ondertussen het programma "Jesus, the real story", waarin hij op zoek gaat naar de waarheid over Christus. Hij stort zich enorm op zijn werk, waardoor hij zijn hoogzwangere vrouw Elizabeth (Heather Graham) verwaarloost.

Maria, Tony en Ted houden zich elk op hun eigen manier intens bezig houden met het geloof. Ze worstelen met zichzelf en zijn alledrie op zoek naar diepgang en een meerwaarde in hun bestaan. Ergens zijn ze iets van zichzelf kwijtgeraakt en nu voelen ze zich leeg van binnen. Elk gaat daar op een eigen manier mee om. Deze fascinatie voor menselijke wanhoop en de persoonlijke zoektocht die daarop volgt, is kenmerkend voor Ferrara. Ook met de beklemmende sfeer van het geheel heeft de filmmaker duidelijk zijn handtekening gezet.

Wat verder opvalt aan 'Mary' zijn de intertekstuele verwijzingen die Ferrara maakt. Zo heeft hij evenals in 'Snake Eyes' uit 1993 weer gebruik gemaakt van het film-in-de-film concept. De film die in 'Mary' gemaakt wordt, heeft heel wat weg van Mel Gibsons 'The Passion of the Christ'. Ook alle ophef om de film heen komt erg bekend voor. Religie is en blijft een erg gevoelig onderwerp, dat moge duidelijk zijn. Maar wat Ferrara er nou precies mee wil zeggen blijft vaag.

Ferrara reikt zijn publiek absoluut geen hapklare brokken aan. De kille, donkere wereld die hij laat zien is vol onrecht en geweld. De regisseur is nog immer gefascineerd door mensen die de weg kwijt zijn. Via zijn personages stelt Ferrara veel vragen, maar hij geeft er geen duidelijk antwoord op. Kan geloof voor een beter leven zorgen of haalt het allemaal niks uit? Kan geloof je innerlijke vrede geven of leidt het juist alleen maar tot fanatiekelingen en oorlog? Zorgt het voor spirituele verlichting of enkel voor een kloof tussen verschillende groepen?

Het is allemaal nogal zware kost, maar voor diegene die zich wil laten inspireren toch zeker de moeite waard. 'Mary' is geen meesterwerk, maar zeker wel intrigerend.

Kita van Slooten