Jennifer's Body (2009)

[filmfocus]

Cody's tweede mist duivelse pit

door Arjan Welles

De blogger en schrijfster Brook Busey besloot enkele jaren geleden haar baan bij een reclamebureau op te zeggen en zich volledig te wijden aan een nieuwe loopbaan als stripteasedanseres. Buseys ervaringen resulteerden in een boek en de Amerikaanse werd naar aanleiding hiervan al vrij snel aangespoord een filmscript te schrijven. Het resultaat was de ontwapende indie Juno, waarin een meisje dat nog naar de middelbare school gaat ongewenst zwanger raakt. Het project legde Busey bepaald geen windeieren en ze mocht in februari 2008 een Oscar in ontvangst nemen voor haar schrijfinspanningen.

Busey werkt en schrijft al jaren onder haar pseudoniem Diablo Cody en zal waarschijnlijk voor eeuwig de boeken ingaan als 'de stripper die een Oscar won'. Na Juno werkte Cody aan een TV-serie, United States of Tara, waarin Toni Collette een vrouw speelt met een persoonlijkheidsstoornis. Jennifer's Body is Cody's tweede filmproject en gezien het succes en de kwaliteit van Juno heeft de schrijfster haar eigen lat behoorlijk hoog gelegd. Jennifer's Body is een horrorfilm over een tienermeisje - de Jennifer uit de titel gespeeld door Megan Fox (Transformers) - die wordt bezeten door een kwade kracht en haar honger stilt door zich te goed te doen aan de jongens van haar school.

Het verhaal wordt grotendeels verteld vanuit het perspectief van Jennifers beste vriendin, een onzeker muurbloempje met een nerdy bril die de toepasselijke bijnaam Needy draagt (Mamma Mia!'s Amanda Seyfried). Cody's verhaal opent met Needy die in de bak zit en het presteert een bewaakster aan te vallen en zo in de isoleer belandt. Blijkbaar is er iets heftigs gebeurd dat haar gevangenschap meer dan rechtvaardigt. De rest van Jennifer's Body wordt verteld als flashback, waarbij vooral de wulpse persoonlijkheid van Jennifer breed uitgemeten wordt.

Jennifer is het populairste en mooiste meisje van de school, die staat in het gat Devil's Kettle. De vriendschap tussen Jennifer en Needy lijkt hecht maar er is duidelijk sprake van een onevenwichtige vriendschap. Als een populaire rockband in de lokale kroeg optreedt valt Jennifer als een blok voor de zanger van de groep (Adam Brody). Tijdens het optreden breekt er brand uit en het café fikt tot de grond af. Jennifer gaat mee met de band en Needy blijft bezorgd achter. Een paar uur later staat Jennifer op haar stoep. Er is iets vreemds met haar gebeurd en Needy ontdekt dat haar beste vriendin honger heeft en een voor een de jongens van de school in de val lokt.

Boodschap komt niet over
Op papier ziet het uitgangspunt van deze tienerhorror er behoorlijk cliché uit. Gezien de verdiensten van Cody voor Juno verwacht je dat het dan wel scenario bol zal staan van originele wendingen, gevatte dialogen en intelligente humor. Niets is minder waar. Het kan zijn dat Cody geprobeerd heeft het genre op de hak te nemen door met afgezaagde personages en gebeurtenissen op de proppen te komen, maar die boodschap komt dan totaal niet aan. Jennifer's Body zit vol met eendimensionale hoofdpersonen en met het aantal spitsvondige verbale interacties valt het ook flink tegen.

Cody meende alle verplichte elementen in haar horrorfilmpje op te moeten nemen en zo is een makkelijk te ontrafelen kluwen van voorspelbare plotelementen en teleurstellend sporadische schrikmomenten ontstaan. Blijkbaar wilde Cody een breed publiek heeft willen aanspreken en daardoor haar film heeft volgestouwd met klungelige (zelfs lesbische) seks, populariteitswedstrijdjes en slecht getimede slachtpartijtjes. Slechts een enkele keer komt er een grijns op je gezicht, bijvoorbeeld als een van Jennifers slachtoffers wordt omschreven als 'lasagna met tanden'.

De grootste winnaar is nog wel Seyfried, waarvoor je naast bewondering alleen maat medelijden kan opbrengen. Ze moet het namelijk zien te rooien tegenover Fox, wiens recente rollen sterk doen vermoeden dat ze maar een kunstje slechts zeer matigjes kan. Van een tweede film van een gevierd debutante verwacht je toch net een tandje meer. Het was lastig om Juno te evenaren, maar er zo ver onder blijven is zelfs Cody onwaardig.

[moviemick]

Ik vond het over het algemeen wel een prima film, maar hij had sommige elementen inderdaad op de verkeerde plek zitten, wat het geheel toch niet helemaal tot een bevredigende film maakte.

De dialogen zijn gedurende de hele film prima in orde. De one-liners "No, I mean, she's actually evil! Not high school evil.", "It smells like Thai food in here. Have you guys been fucking?" N: "You're a terrible best friend. You stole my toys when we were little. You poured lemonade on my bed!"
J: "And now I'm eating your boyfriend. At least I'm consistent!", "I just got Aquamarine on DVD. It's about a girl who's, like, half sushi. She must've had sex with a blowhole or something!" en nog vele andere mogen niets anders dan meesterlijk genoemd worden.

Wat betreft dat aspect en de humor over het algemeen is het allemaal perfect in orde met deze film. Het verhaal is natuurlijk te flauw voor woorden, maargoed... Dat was die van Drag Me To Hell ook, en daar was dat ook voor niemand een probleem. Bij een film als deze vind ik dat dan ook geen argument. Persoonlijk vond ik de grapjes die met de ongepaste muziek op ongepaste momenten werden gemaakt ook nog best leuk, dus ook wat dat betreft zit het wel prima. Ook het acteerwerk is allemaal wel redelijk, dat van Megan Fox incluis. Ze is niet de meest getalenteerde actrice en acteert dan ook wat meer met haar rondingen dan met haar gelaatsuitdrukkingen (die gek genoeg niets anders dan seks uitstralen). Het probleem van deze film is echter dat het gek genoeg te weinig sex-appeal, horrorelementen en actie heeft voor een film die juist als een soort van Twilight voor jongens zou moeten dienen.

Het is dus gewoon net iets te weinig van alles, wat het tot een niet helemaal bevredigend geheel maakt, wat wel had gekund. Meer persiflage van het horrorgenre, meer sex-appeal en meer actie hadden dit tot een prima tienerfilmpje gemaakt.

[Zjoerd]

Sluit me bij moviemick aan.

[GL]

Vond het scenario juist lachen! Met knipogen naar Juno... Gwn een geestige film...

[Mr. Picture]

Zo af en toe kon ik lachen om de film, maar achteraf voelde het meer als Mosterd na de maaltijd.