2012 (2009)

[filmfocus]

Rampenspecialist haalt alles uit de kast

door Rick Klinkert

Regisseur Roland Emmerich heeft één specialisme: rampenfilms. In zijn eerdere producties vernietigden buitenaardse wezens het Witte Huis (Independence Day), zorgde een uit de kluiten gewassen reptiel voor de nodige schade (Godzilla) en kreeg onze planeet een ijstijd te verduren (The Day After Tomorrow). Maar wat moet je doen als je dus bijna elke ramp al hebt gehad? Dan ga je voor de overtreffende trap door de hele mensheid en aarde ten onder te laten gaan via een verscheidenheid aan catastrofes. Het resultaat is Emmerichs laatste wapenfeit, genaamd 2012.

2012 verwijst naar het jaar waarin volgens de Mayacultuur de aarde vergaat en in de film komt deze voorspelling uiteraard uit. Via verschillende verhaallijnen is te zien hoe mensen zich voorbereiden op de dag des oordeels en hem proberen te overleven. Zo is er bijvoorbeeld een wetenschapper (Chiwetel Ejiofor) die samen met de Amerikaanse president (Danny Glover) een plan bedenkt om de schade en het dodental te beperken.

Daarnaast is te zien hoe de presidentsdochter (Thandie Newton) probeert te overleven en komt er een excentrieke radiomaker Charlie Frost (Woody Harrelson) voorbij die het einde de tijden al langer voorspeld De belangrijkste verhaallijn is echter die van een gescheiden vader (een innemende John Cusack) die zijn gezin in veiligheid probeert te brengen, ondanks de slechte band die hij met zijn kinderen en ex-vrouw (Amanda Peet) heeft.

Humor en zelfkritiek
De films van Emmerich staan erom bekend dat ze vooral draaien om de special effects, waarbij de personages en het verhaal vaak vlak zijn en een bijrol krijgen toebedeeld. 2012 vormt hierop geen uitzondering. Het wemelt van de stereotiepen - zoals de dik aangezette Russische miljardair die zijn gezin in veiligheid probeert te brengen - en enige verdieping is ver te zoeken.

Deze oppervlakkigheid wordt gelukkig ruimschoots gecompenseerd met de nodige humor en zelfkritiek. En uiteraard doet Emmerich waar hij goed in is: het bieden van spektakel ondersteund door bijna perfecte special effects. De rampen zijn er in zo'n veelvoud en variëteit en zijn zo overweldigend gebracht dat je geboeid naar het natuurgeweld blijft kijken.

Na een slordige tweeënhalf uur begint de machtige lengte zijn tol wel te eisen als Emmerich teveel zijn positieve einde wil benadrukken. Het geheel blijft echter toch nog goed behapbaar dankzij de grote vaart waarmee de rest van het verhaal langs ons heen denderde. Al met al biedt 2012 dan ook ideaal popcornvermaak dat op het grote scherm het beste tot zijn recht komt. De wereld is nog nooit zo spectaculair aan zijn einde gekomen.

[7ronald7]

3 sterren maar, aan de specials effects kan het niet liggen. dus mischien is de humor een beetje flauw. het is volgens mij wel een mooie rampenfilm die je mischien altijd weer opnieuw wil bekijken.
the day after tommorow heb ik ook al zo vaak gezien, maar het blijft mooi door de specials effects.

[Mr. Picture]

Ik ga denk ik voor 3,5 ster, ik denk ook dat 2012 de special effect oscar gaat winnen dit jaar - Zo niet dan is er iets goeds mis met de acadamy awards.

[#1fan]

Net deze film gezien, 3 uur bioscoop, maar het sloeg de plank nogal mis. Geweldige special effects, maar de kleine details zijn niet goed bedacht en zelfs een stoorzender voor de opbouwende spanning in de film.

[Yvius]

Deze film verdient de oscar van meest waardeloze film allertijden!! Wat een clichés, wat a waste of time and money!!! Ja deze slaagt alles... een echte 'ramp'-film.
Zucht - hopende dat er nog eens iets goed uit Hollywood komt gewandeld. Hoop doet leven.

[GL]

De rampen zijn helaal niet in z'n veelvoud... Het is allemaal bijna hetzelfde... Er veel gebeurt er niet... Er word meer gepraat in de film dan dat de wereld zou moeten vergaan. Eigenlijk was dit en enorm saaie film en de slechtste van Emmerich na 10,000bc... Laat dit duidelijk zijn de rampen zijn constant hetzelfde!